Ignacy Łukasiewicz – magister farmacji, pionier światowego przemysłu naftowego.

Urodził się 8 marca 1822 r. w Zadusznikach k/Mielca. Jego szlaki życiowe wiodły przez:

  • Rzeszów 1832-36 – nauka w gimnazjum Ojców Pijarów,
  • Łańcut 1836-41 – praktyki aptekarskie,
  • Rzeszów 1841-46 – praca w aptece Hübla,
  • Lwów 1846-50 – dwa lata więzienia za działalność konspiracyjną przeciw zaborcy, praca w aptece Mikolascha,
  • Kraków 1850-52 – studia farmaceutyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim i praca w fabryce ałunu w Dąbrowie k/Chrzanowa ,
  • Wiedeń 1852 – studia na Uniwersytecie Wiedeńskim, uzyskanie stopnia magistra farmacji.
  • Lwów 1852-53 – praca w aptece Mikolascha, badania własności ropy naftowej, wydestylowanie nafty oświetleniowej, skonstruowanie lampy naftowej, publiczne zapalenie lamp naftowych w szpitalu lwowskim 31 lipca 1853 r. Jest to symboliczna data, przyjęta jako początek krajowego przemysłu naftowego
  • Gorlice 1853-58 – dzierżawa apteki Tomaniewicza, bliżej źródeł ropy naftowej,
  • Jasło 1856-61 – dzierżawa apteki Palchów, budowa destylami w Ulaszowicach,
  • Brzostek 1859 – założenie i sprzedaż apteki,
  • Polanka 1861-63 – budowa rafinerii, oddanie się wyłącznie sprawom przemysłu naftowego,
  • Chorkówka 1865-82 – kierowanie kopalnią ropy w Bóbrce, budowa rafinerii w Chorkówce, działalność organizatorska przemysłu naftowego, działalność społeczna i charytatywna, zgon 7 stycznia 1882 r. i uroczysty pogrzeb na miejscu wiecznego spoczynku w Zręcinie.